RIJKSDAGGEBOUW BERLIJN

HET PROJECT EN DE EISENS

Het Rijksdaggebouw aan de Spree is sinds 1990 de zetel van het Duitse parlement. Het gebouw kreeg in de zomer van 1995 internationale aandacht door het kunstenaarskoppel Christo, dat het gebouw twee weken lang inpakte met een zilverkleurig zeil van ongeveer 100.000 m². Door deze artistieke actie wist de Rijksdag een publiek van enkele miljoenen aan te trekken en is het ook vandaag nog een populaire bezienswaardigheid.

Vanaf 1994 vonden er grondige verbouwingen plaats, waarbij het gebouw onder andere een opvallende, begaanbare glazen koepel kreeg. Deze koepel van 800 ton zwaar en 23,5 meter hoog bestaat uit glas en staal en heeft een diameter van 40 meter. De eigen en verkeersbelastingen die in de koepel optreden, moeten op de onderliggende bouwelementen worden overgebracht.
De beperkte plaats voor de krachtoverbrenging door de architectuur en de gepland hoge torsiehoeken vormen een uitdaging voor de statica.

DE OPLOSSING

Door de hoge drukspanningen als gevolg van de beperkte ruimte kwam enkel een oplossing met staalgewapende elastomeer opleggingen in aanmerking. Die moesten bovendien een niet te onderschatten dikte hebben om te voorkomen dat de aanpalende balken erop zouden rusten als gevolg van de hoge rotatiehoeken, omdat het onderliggende element hierdoor zou afbrokkelen. De sandwichoplegging Q werd hier als geschikt bevonden en ook ingezet. In de Rijksdag zijn ook bi-Trapezlagers als contactgeluids- en trillingsisolatie gebruikt.